Strona Główna · Prace · Dodaj PraceCzerwiec 17 2024 15:49:09

Mapa Serwisu
Nawigacja
Strona Główna
Prace
Dodaj Prace
Kontakt
Szukaj
Jezyk Polski
WYPRACOWANIA
STRESZCZENIA
OPRACOWANIA
OMÓWIENIE LEKTUR
GRAMATYKA
BAJKI
PIEŁNI
MOTYW
INNE

Antyk
Łredniowiecze
Renesans
Barok
Oświecenie
Romantyzm
Pozytywizm
Młoda Polska
XX Lecie
Współczesność

Przedmioty ścisłe
Matematyka
Chemia
Fizyka
Informatyka
Pozostałe
Geografia
Biologia
Historia
JęZYK ANGIELSKI
Opracowania
Szukaj w serwisie
Szukaj:
„Romantyczność” Adama Mickiewicza
Admin dnia grudzie 08 2006 14:41:27
„Romantyczność” Adama Mickiewicza

W drugiej połowie czerwca 1822 r. ukazał się w Wilnie pierwszy tomik „Poezji” Adama Mickiewicza. Jego trzon główny stanowi cykl wierszy pt. „Ballady i romanse”, owoc lat 1819 - 1821. Był to równocześnie pierwszy zbiór poezji romantycznej w Polsce. W otwierającej tom rozprawie „O poezji romantycznej” oraz w balladzie „Romantyczność” wyłożył poeta zasady programowe nowej literatury.



Ballada uprawiana była już przez poetów prowansalskich - pieśń taneczna, pó¼niej odgrywała istotna rolę w średniowiecznej literaturze francuskiej (ustabilizowana, nieraz bardzo wymyślna budowa stroficzna i rytmiczna). Równolegle występowała w literaturze ludowej. Polska tradycja tego gatunku wywodzi się jednak z nurtu, który rozwijał się w Anglii i Szkocji w XVI i XVII w., a sięgał do tradycji epickiej pieśni ludowej opowiadającej o niezwykłym wydarzeniu. Ballada romantyczna poprzedzona była dumami (utworami poetyckimi przeznaczonymi dla szerokiego kręgu czytelników, pozbawionymi ambicji literackich; od XVIII zdominowały ją tematy patriotyczno-historyczne).

Cechuje ją:

jednolita fabuła, z jednym wydarzeniem centralnym,

temat często oparty na motywach fantastycznych, zazwyczaj pochodzenia ludowego,

ograniczona liczba postaci, mocno uschematyzowanych dla wydobycia najistotniejszych cech bezpośrednio związanych z tokiem wydarzeń,

tło fabuły zarysowane w stopniu niezbędnym dla wydobycia perspektywy emocjonalnej,

narrator angażujący się w przedstawiane wydarzenia (pierwiastek liryczny), dramatyzujący zarówno kompozycję fabuły, jak i sposób swego opowiadania (niedomówienia, aluzje, mowa metaforyczna, retardacja).

„Romantyczność” manifestem romantycznego widzenia świata

Balladę poprzedza motto: „Zdaje mi się, że widzę... gdzie? / Przed oczyma duszy mojej.” zaczerpnięte z „Hamleta” Szekspira (a.I, sc.2). Hamlet mówi o swoim zamordowanym ojcu; pytanie: „Gdzie?” zadaje jego przyjaciel Horacjo; chwilę pó¼niej Hamletowi ukaże się duch ojca.

Miejscem wydarzeń jest „miasteczko”, w którym to tłum świadków, (w „dzień biały”) ma okazję obserwować dziwne zachowanie dziewczyny, Karusi: „To jak martwa opoka / Nie zwróci w stronę oka, / To strzela wkoło oczyma, / To się łzami zaleje; / Coś niby chwyta, coś niby trzyma; / Rozpłacze się i zaśmieje.”).

Monolog bohaterki (w. 14 - 43) wyjaśnia, że zrozpaczonej i umęczonej tęsknotą za ukochanym dziewczynie objawił się zmarły przed dwoma laty kochanek. Zjawa za grobu („ ...biały jak chusta, / Zimny, jakie zimne dłonie!”) nie jest jednak upiorem ani projekcją pragnień dziewczyny. Możliwość kontaktu istoty żyjącej ze światem pozagrobowym potwierdza bowiem nie tylko zgromadzony tłum „prostoty”: „Jasio być musi przy swojej Karusi, / On ja kochał za żywota!”, ale i w jednej osobie narrator i interpretator ballady: „I ja to słyszę, i ja tak wierzę, / Płaczę i mówię pacierze.

Na nic zdają się apele uczonego starca - reprezentanta racjonalistyczno-empirycznej koncepcji widzenia świata : „Ufajcie memu oku i szkiełku, / Nic tu nie widzę dokoła”. Sprzeciwia mu się narrator - obcy tłumowi i bezstronny: „Czucie i wiara silniej mówi do mnie / Niż mędrca szkiełko i oko.”

Zwrotka ostatnia to już nie literacka, lecz wręcz filozoficzna (z zakresu poznania) manifestacja postawy poetyckiego „ja” wyposażonego w prawa reprezentowania przeświadczeń autorskich:

przyznaje nauce nieograniczone możliwości w badaniu świata materialnego „ Widzisz świat w proszku, w każdej gwiazd iskierce”,

ale w sprawach, które pochodzą spoza granic tego świata („ ...prawd żywych,”) nakazuje zawierzyć „czuciu i wierze”, tj. intuicji i przeświadczeniu wewnętrznemu.

Ta końcowa rezolucja ballady: „Miej serce i patrzaj w serce!” inicjuje romantyczną dyskusję gnozeologiczną (o przedmiot i poznanie świata), motywuje jej tytuł i motto.

0Komentarzy · 2989Czytań
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Student

Analiza finansowa i           strategiczna
Bankowość
Ekonometria
Ekonomia - definicje
Filozofia
Finanse
Handel Zagraniczny
Historia gospodarcza
Historia myśli
          ekonomicznej

Integracja europejska
Logistyka
Makroekonomia
Marketing
Mikroekonomia
Ochrona środowiska
Podatki
Polityka
Prawo
Psychologia
Rachununkowość
Rynek kapitałowy
Socjologia
Statystyka
Stosunki
          międzynarodowe

Ubezpieczenia i ryzyko
Zarządzanie
Strona Główna · Prace · Dodaj Prace
Copyright © opracowania.info 2006
Wszystkie materialy zawarte na tej stronie sa wlasnoscią ich autora, nie ponosze odpowiedzialnosci za tresci zawarte w nich.
5982078 Unikalnych wizyt
Powered by Php-Fusion 2003-2005 and opracowania
Opracowania1 Opracowania2 Opracowania3 Opracowania4 Opracowania5 Opracowania6 Opracowania7 Opracowania8 Opracowania9 Opracowania10 Opracowania11 Opracowania12 Opracowania13 Opracowania14 Opracowania15 Opracowania16 Opracowania17 Opracowania18 Opracowania19 Opracowania20 Opracowania21 Opracowania22 Opracowania23 Opracowania24 Opracowania25 Opracowania26 Opracowania27 Opracowania28 Opracowania29 Opracowania30 Opracowania31 Opracowania32 Opracowania33 Opracowania34 Opracowania35 Opracowania36 Opracowania37 Opracowania38 Opracowania39